Wspólnota mieszkaniowa odpowiada za wiele elementów wspólnych budynku i jego otoczenia. W praktyce oznacza to również możliwość poprawy dostępności wejść, komunikacji oraz przestrzeni, z których korzystają mieszkańcy.
Podjazd może być potrzebny nie tylko przy głównym wejściu do bloku.
W zależności od układu nieruchomości wspólnota może zastosować podjazdy, pochylnie, rampy, podesty, poręcze i balustrady w wielu różnych miejscach.
Może to dotyczyć zarówno starszych bloków, kamienic i budynków wielorodzinnych, jak również nowych inwestycji.
Podjazdy mogą być potrzebne między innymi przy:
wejściu głównym do budynku,
wejściach bocznych,
wejściach od strony podwórza,
wejściach od strony parkingu,
wejściach od strony ogrodu lub terenu zielonego,
wejściach do klatek schodowych,
wejściach do kilku klatek w jednym budynku,
wejściach do budynków wieloklatkowych,
wejściach do garażu,
przejściach pomiędzy różnymi poziomami terenu,
zejściach i wejściach prowadzących do części wspólnych,
pomieszczeniach gospodarczych dostępnych dla mieszkańców,
pomieszczeniach technicznych, jeżeli są częścią wspólnej komunikacji,
altanach śmietnikowych,
miejscach gromadzenia odpadów,
wspólnych pomieszczeniach użytkowych,
pralniach i suszarniach,
wózkowniach i rowerowniach,
innych miejscach, do których prowadzą schody lub różnice poziomów.
Nie każde z tych miejsc będzie wymagało klasycznego podjazdu. Czasami lepszym rozwiązaniem będzie krótka rampa, pochylnia, podest albo odpowiednio zaprojektowane dojście.
Najbardziej typowym miejscem wykonania podjazdu jest główne wejście do budynku wielorodzinnego.
Starsze bloki często mają kilka stopni pomiędzy chodnikiem a drzwiami.
Dla mieszkańca korzystającego z wózka oznacza to konieczność znalezienia alternatywnego wejścia albo pomocy drugiej osoby.
Wspólnota może w takiej sytuacji zaplanować podjazd prowadzący:
chodnik → podjazd → podest → drzwi wejściowe.
Przy prostym układzie można zastosować konstrukcję prostą.
Jeżeli przed budynkiem jest mało miejsca, podjazd może wymagać zmiany kierunku lub wykorzystania przestrzeni wzdłuż elewacji.
W dużych budynkach mieszkalnych może istnieć kilka niezależnych wejść do klatek.
Przykładowo blok może mieć:
klatkę A,
klatkę B,
klatkę C,
klatkę D.
Jeżeli tylko jedna z nich posiada dostęp bez schodów, mieszkańcy innych klatek mogą mieć utrudniony dostęp do swoich mieszkań.
Wspólnota może więc analizować dostępność każdego wejścia oddzielnie.
W przypadku dużego budynku nie zawsze wystarczy jeden podjazd.
Jeżeli każda klatka posiada własne schody, można rozważyć:
osobny podjazd przy każdej klatce,
wspólną konstrukcję obsługującą kilka wejść,
podjazd prowadzący do wybranego dostępnego wejścia.
Rozwiązanie zależy od układu budynku, terenu i sposobu korzystania z poszczególnych wejść.
Wspólnota może również analizować drogę mieszkańca od miejsca parkowania do wejścia.
Przykład:
miejsce parkingowe → chodnik → schody → drzwi klatki.
Jeżeli pomiędzy chodnikiem a drzwiami występuje różnica poziomów, podjazd może stać się częścią całej trasy.
Jest to szczególnie istotne przy budynkach, w których parking znajduje się bezpośrednio przy wejściu.
W kamienicach i starszych budynkach wielorodzinnych wejście od strony podwórza może wyglądać zupełnie inaczej niż wejście od ulicy.
Może występować:
kilka stopni,
wysoki próg,
różnica poziomów pomiędzy podwórzem a parterem,
wąskie przejście,
nierówna nawierzchnia.
W takich warunkach wspólnota może rozważyć indywidualnie zaprojektowany podjazd.
Niektóre nieruchomości posiadają wspólne tereny zielone, ogródki lub przestrzenie rekreacyjne.
Jeżeli dojście do takiej części nieruchomości prowadzi przez schody, można analizować możliwość wykonania pochylni lub innego rozwiązania bez barier.
Dotyczy to również dojść do wspólnych terenów wypoczynkowych.
Altana śmietnikowa może znajdować się na innym poziomie niż chodnik.
Może występować na przykład:
podwyższenie,
kilka stopni,
próg,
zagłębienie terenu.
Jeżeli jest to część wspólnej infrastruktury nieruchomości, wspólnota może analizować sposób zapewnienia wygodnego dojścia.
W takim miejscu nie zawsze potrzebna będzie długa pochylnia. Czasami odpowiednia będzie krótka rampa lub rozwiązanie najazdowe.
W wielu budynkach wielorodzinnych znajduje się wózkownia.
Jeżeli do pomieszczenia prowadzą schody lub wysoki próg, korzystanie z niego może być utrudnione.
Dotyczy to szczególnie mieszkańców korzystających z:
wózków dziecięcych,
wózków inwalidzkich,
balkoników,
innych urządzeń transportowych.
W takim przypadku rozwiązaniem może być niewielka rampa progowa lub krótki najazd.
Podobny problem może wystąpić przy wejściu do wspólnej rowerowni.
Jeżeli pomieszczenie znajduje się kilka stopni poniżej lub powyżej poziomu chodnika, mieszkańcy muszą wnosić rowery po schodach.
W zależności od różnicy poziomów można rozważyć rampę lub inne rozwiązanie ułatwiające pokonanie przeszkody.
W budynkach z garażami podziemnymi mogą występować różnice poziomów pomiędzy garażem, chodnikiem i wejściem do budynku.
Wspólnota może analizować dostępność:
przejścia z garażu do klatki,
wejścia do garażu,
drzwi prowadzących z garażu do części mieszkalnej,
dojścia do windy,
dojścia do pomieszczeń wspólnych.
Nie każda sytuacja będzie wymagała podjazdu, ale każdą warto rozpatrywać jako fragment całej trasy mieszkańca.
Sama obecność windy nie oznacza jeszcze, że droga do niej jest dostępna.
Przykładowo:
wejście do budynku → schody → hol → winda.
Jeżeli osoba na wózku nie może pokonać pierwszego odcinka, nie ma możliwości samodzielnego skorzystania z windy.
Dlatego przy modernizacji budynku warto analizować trasę od terenu przed budynkiem aż do windy, a nie tylko samo urządzenie dźwigowe.
W niektórych budynkach mieszkańcy korzystają ze wspólnych pomieszczeń piwnicznych.
Jeżeli wejście do części piwnicznej znajduje się na poziomie niższym od terenu i prowadzą do niego schody, klasyczny podjazd może nie zawsze być najlepszym rozwiązaniem.
W zależności od sytuacji można rozważyć:
rampę,
pochylnię,
platformę,
inne rozwiązanie umożliwiające pokonanie różnicy poziomów.
Starsze budynki mogą posiadać wspólne pralnie i suszarnie.
Jeżeli pomieszczenia te są dostępne dla mieszkańców, a wejście prowadzi przez schody, warto uwzględnić je podczas planowania modernizacji części wspólnych.
Wspólnota może posiadać również inne pomieszczenia wspólne.
Mogą to być:
pomieszczenia gospodarcze,
magazynki,
pomieszczenia porządkowe,
wspólne zaplecze,
pomieszczenia techniczne dostępne dla mieszkańców.
Jeżeli dojście do nich wymaga pokonania przeszkody architektonicznej, można przeanalizować indywidualne rozwiązanie.
Kamienice mogą stanowić szczególne wyzwanie.
Wejście może znajdować się znacznie powyżej poziomu chodnika, a przed budynkiem może być bardzo mało miejsca.
Wtedy zamiast jednej prostej konstrukcji można rozważyć układ składający się z kilku odcinków i podestów.
Przykładowo:
chodnik → pierwszy odcinek → podest → zmiana kierunku → drugi odcinek → podest → wejście.
Nie zawsze problemem jest wysokie wejście.
Czasami występują tylko dwa, trzy lub cztery stopnie.
Wspólnota może wtedy analizować, czy korzystniejsza będzie:
krótka konstrukcja,
podjazd przy schodach,
przebudowa fragmentu wejścia,
rampa,
inne rozwiązanie techniczne.
Dużym problemem wspólnot jest często brak miejsca.
Przed budynkiem może znajdować się:
chodnik,
parking,
droga,
ogrodzenie,
drzewa,
latarnie,
istniejąca infrastruktura.
W takiej sytuacji podjazd wymaga dokładnego dopasowania do terenu.
Możliwe jest zaprojektowanie konstrukcji prowadzonej wzdłuż budynku, z zakrętem lub z podestem.
W przypadku nowej inwestycji dostępność można uwzględnić już na etapie projektu.
Pozwala to zaplanować:
wejścia,
poziomy,
komunikację,
podesty,
poręcze,
balustrady,
dojście do windy,
połączenie budynku z terenem zewnętrznym.
Jest to zwykle prostsze niż późniejsza ingerencja w istniejącą konstrukcję.
Modernizacja istniejącego bloku może wymagać znacznie bardziej indywidualnego podejścia.
Trzeba uwzględnić istniejące:
schody,
fundamenty,
chodniki,
elewację,
drzwi,
poziomy terenu,
instalacje,
zagospodarowanie działki.
Dlatego podjazd do starego budynku często jest konstrukcją projektowaną pod konkretną nieruchomość.
Wspólnota może potrzebować nie jednego, ale kilku elementów.
Przykładowa inwestycja może obejmować:
podjazd przy wejściu + podest + poręcze + balustrady + dodatkową rampę przy innym wejściu.
W przypadku dużego osiedla można natomiast analizować dostępność kilku budynków i różnych części wspólnych.
Każdy budynek wielorodzinny ma swoją charakterystykę.
Dlatego ESKATT może przygotować rozwiązania dopasowane do konkretnego miejsca – od niewielkiej rampy przy jednym stopniu po większą konstrukcję podjazdu z podestami, poręczami i balustradami.
Możemy pracować na podstawie:
zdjęć,
wymiarów,
szkicu,
rzutu budynku,
projektu,
dokumentacji PDF,
plików CAD/DWG.
Nie trzeba od razu posiadać gotowego projektu podjazdu.
Najlepiej zacząć od wskazania konkretnego problemu.
Na przykład:
„Przy wejściu do klatki są cztery schody.”
albo:
„Mieszkaniec korzysta z wózka, ale nie może dostać się z parkingu do wejścia.”
albo:
„Do wózkowni prowadzą dwa stopnie.”
Do takiej informacji warto dołączyć zdjęcia.
Na ich podstawie można wstępnie określić, czy potrzebny będzie podjazd, rampa, pochylnia, podest czy inne rozwiązanie.
ESKATT wykonuje podjazdy, pochylnie, rampy, podesty, poręcze i balustrady dla budynków wielorodzinnych i wspólnot mieszkaniowych.
Rozwiązanie może dotyczyć zarówno głównego wejścia do bloku, jak i klatki schodowej, parkingu, windy, wózkowni, rowerowni, altany śmietnikowej czy innych części wspólnych.
Wyślij zdjęcia miejsca, które wymaga dostosowania, oraz dostępne wymiary. Pomożemy dobrać rozwiązanie odpowiednie do konkretnego budynku.